Sport towarzyszy Mikołajowi Hajnszowi właściwie od zawsze. Najpierw była siatkówka, później kręgle, a z czasem także basen i góry. W rozmowie wracamy do wielu ludzi, miejsc i historii związanych przede wszystkim z gostyńskim środowiskiem siatkarskim i kręglarskim.

Sport był w domu od zawsze
Sportowy Gostyń: Jak zaczęła się u Ciebie przygoda ze sportem?
Mikołaj Hajnsz: Tak naprawdę sport był przy mnie od samego początku. Jak nie siatkówka z ojcem, to kręgle, bo kiedyś bardzo popularne były ligi zakładów pracy. Zakłady z Gostynia grały między sobą, a ja przychodziłem z ojcem na starą kręgielnię. Czasami pewnie dostałem kulę i coś tam rzuciłem.
Zdecydowanie najwięcej było jednak siatkówki. Ojciec całe życie był z nią związany. Najpierw jako zawodnik, później trener. Grał wcześniej w Lesznie, później tutaj w Gostyniu. Byli między innymi Wiesiu Urbański czy Piotr Radojewski. Ojciec z tej ekipy był trochę starszy. Ja właściwie cały czas włóczyłem się z nim po salach. Można powiedzieć, że kontakt z siatkówką miałem praktycznie od urodzenia.
Tak bardziej na poważnie zacząłem pewnie w wieku 10 czy 11 lat. Około dwunastego roku życia były już normalne treningi. Pamiętam śp. Piotra Radojewskiego, a jednym z pierwszych trenerów naszej grupy był mój ojciec.
Czy w rodzinie było więcej osób związanych ze sportem?
Mój dziadek Roman Hajnsz był związany z piłką nożną. Grał w Polonii Leszno, później był też trenerem. Dojeżdżał z Leszna do Gostynia i tutaj prowadził drużynę. Ojciec to siatkówka, a jego brat, mój wujek Jerzy Hajnsz, całe życie był związany z koszykówką. Później mieszkał we Wrocławiu, był związany między innymi z Gwardią Wrocław i zajmował się trenowaniem. Niestety już nie żyje. Jego syn Przemysław też grał w koszykówkę. Ma ponad dwa metry wzrostu. Był związany między innymi ze Śląskiem Wrocław, a później również zajął się pracą z młodzieżą.
Tak że sport był z każdej strony. Można powiedzieć, że kontakt z nim był właściwie nieunikniony. Pozostawało tylko pytanie, czy człowiek sam będzie chciał dalej w to iść.
Gdzie wtedy trenowaliście w Gostyniu?
Przede wszystkim w Szkole Podstawowej nr 2. W zasadzie nie było wtedy innej pełnowymiarowej hali. Były małe sale w innych szkołach. W „trójce” była sala, w zawodówce też, ale „dwójka” była wtedy takim głównym miejscem. Tak zwany „śmierdziel”. Wystarczyło wejść i od razu człowiek wiedział, gdzie jest. Jak wracałeś do domu, to nawet nie musiałeś tłumaczyć, że byłeś na hali. Wszystko było wiadomo po zapachu. Dzisiaj może brzmi to śmiesznie, ale wtedy duża część gostyńskiego sportu właśnie tam się odbywała.
Jak wyglądało wtedy takie młodzieżowe granie?
Jeździło się sporo. Makroregion był większy niż dzisiaj, dochodziło Lubuskie czy Dolny Śląsk. Pamiętam wyjazdy do Gubina, Żar, Góry, później Krotoszyna. Szczególnie utkwiły mi w głowie wyjazdy Nysą z panem Edkiem Wichurą. Spotkanie było pod „dwójką”. Z holu szkoły braliśmy długie ławeczki, wkładaliśmy je do samochodu i tak jechaliśmy.
Dzisiaj 200 kilometrów człowiek przejedzie w dwie czy dwie i pół godziny. My potrafiliśmy jechać pięć. Ta Nysa miała trzy biegi i jechała może 60 kilometrów na godzinę. Jak mecz był rano, wyjeżdżało się o piątej. Po drodze człowiek przebierał się w dres, wysiadał z samochodu i praktycznie od razu szedł na halę. Ale jeździło się i nikt specjalnie nie narzekał.
Piętnaście lat, Gubin i internat
I właśnie podczas tych wyjazdów pojawił się później Gubin?
Tak. Ojciec dobrze znał Ireneusza Szmita, trenera z Gubina. Znali się z siatkówki. Pojawiło się pytanie, czy byłaby możliwość, żebym poszedł tam do szkoły i jednocześnie trenował. Kończyłem wtedy podstawówkę. Zdawało się normalne egzaminy do liceum, z matematyki i języka polskiego. Napisałem je dobrze i zostałem przyjęty. Później dogadaliśmy się też z klubem.
Chciałem spróbować czegoś nowego. Poziom w Gubinie był wyższy, ich młodzież odnosiła sukcesy. Niedługo wcześniej zdobyli mistrzostwo Polski młodzików.
Miałeś wtedy zaledwie piętnaście lat. Jak wyglądało takie zderzenie z dużo mocniejszym ośrodkiem?
Dla chłopaka z Gostynia to trochę był szok. Tutaj człowiek grał jeszcze w zwykłych tenisówkach czy trampkach. Przyjeżdżasz do Gubina, wchodzisz na halę, a chłopacy wracają ze zgrupowań kadry, mają nowy sprzęt, buty, profesjonalne piłki. Widzisz, że to już wygląda trochę inaczej.
Jednym z chłopaków był Krzysztof Gierczyński. Dwa lata starszy ode mnie, kolega z czasów liceum. Później wieloletni zawodnik na najwyższym poziomie i reprezentant Polski. Był też Sebastian Staniewski i inni bardzo dobrzy zawodnicy. Człowiek trafiał nagle do środowiska, gdzie naprawdę można było się czegoś nauczyć.
Sam wyjazd z domu chyba też był sporą zmianą?
Ogromną. Skończyłem podstawówkę w czerwcu. W połowie sierpnia pojechałem z Cariną Gubin na obóz do Świnoujścia. Wróciłem, mama wyprała rzeczy i praktycznie od razu jechałem do szkoły. Cztery treningi w tygodniu. W sobotę mecz, a jeżeli nie było meczu, to często kolejny trening.
Mieszkałem w internacie. Było nas tam kilku siatkarzy. Jeden kolega był z Międzyrzecza, ktoś z Gryfic, ktoś ze Świnoujścia. W weekendy inni często jechali do domu, a my zostawaliśmy. Jak starsi zawodnicy też gdzieś wyjeżdżali, czasami człowiek zostawał prawie sam. Pierwszy raz wróciłem do Gostynia po półtora miesiąca.
Dzisiaj moja córka wyjechała na studia do Poznania i po dwóch tygodniach przyjechała do domu. Mamy telefony, możemy napisać, zadzwonić, zobaczyć się na kamerze. My nie mieliśmy niczego takiego. Raz w tygodniu dzwoniło się z automatu na kartę. Żeby nie zjadało impulsów, czasami dzwoniłem na tak zwaną „R”, czyli na koszt odbiorcy. I tyle kontaktu z domem. Dzisiaj czasami się zastanawiam, jak moi rodzice musieli się wtedy czuć.
Trzeba było też chyba szybko nauczyć się samodzielności?
Oczywiście. Internat to nie hotel. Trzeba było sprzątać, prać rzeczy, pilnować wszystkiego. Treningów dużo, więc koszulki, skarpety, spodenki cały czas do prania. Klub opłacał mi internat i miałem tam też wyżywienie. Jako sportowcy dostawaliśmy trochę większe porcje. Finansowo rodzicom było dzięki temu łatwiej. Na swoje drobne wydatki potrzebowałem właściwie tylko trochę pieniędzy.
Sportowo było to dla mnie bardzo dobre miejsce, ale dla piętnastolatka taki wyjazd to naprawdę mocne doświadczenie.
Gdzie wtedy jeździliście?
Trochę tej Polski się zobaczyło. Pamiętam Jastrzębie-Zdrój, Gorzów Wielkopolski, różne turnieje i kolejne etapy rozgrywek młodzieżowych. Spotykaliśmy zawodników, którzy później robili duże kariery. Pamiętam Marcina Prusa. Pamiętam też Chełmiec Wałbrzych z Krzysztofem Ignaczakiem i Łukaszem Krukiem.
Z Ignaczakiem mam do dzisiaj jedną historię. Krzysiek grał wtedy jeszcze jako przyjmujący. W jednym z meczów dostał chyba siedem czy osiem bloków pod rząd. Ja grałem na prawym skrzydle jako rozgrywający, Łukasz Gościański był wtedy do nas wypożyczony i grał chyba na środku. W dwójkę skakaliśmy do bloku. Krzysiek dostawał jedną „czapę”, drugą, trzecią.
Dzisiaj brzmi to trochę niewiarygodnie, bo później przez lata oglądaliśmy go jako jednego z najlepszych polskich libero, reprezentanta kraju i człowieka, który zdobywał wielkie medale. On pewnie tego jednego meczu w Gubinie nawet nie pamięta. Ja pamiętam doskonale. Takie historie zostają na całe życie.
Z tamtych czasów została też Twoja charakterystyczna zagrywka?
Zagrywki nauczył mnie ojciec. Nigdy nie byłem zawodnikiem, który zagrywał z wyskoku. Grałem z ręki, ale piłka leciała mocno i praktycznie bez rotacji. Kiedy ją dobrze trafiłem, była bardzo trudna do przyjęcia. Do dzisiaj, jak spotykamy się pograć, chłopacy czasami mówią: „uwaga, hajnszówka”.
Pamiętam jeden mecz w Gubinie, chyba tie-break. Wynik był bardzo niekorzystny. Wszedłem na zagrywkę i zrobiłem całą serię punktów. To był taki mój znak rozpoznawczy.
W ogóle oglądając dzisiejszą siatkówkę, widzisz chyba zupełnie inną dyscyplinę?
Bardzo dużo się zmieniło. Kiedyś punkt zdobywałeś tylko przy swojej zagrywce. Można było prowadzić czy przegrywać bardzo wysoko, a set nadal trwał, bo przeciwnik musiał najpierw odzyskać serwis. Grało się do 15 punktów, ale z przewagą dwóch. Dzisiaj każdy błąd oznacza punkt i gra jest dużo szybsza.
Piłki też były inne. W „dwójce” pamiętam jeszcze brązowe, takie trochę zamszowe, szyte piłki. Jak dostałeś na treningu białą, lepszą piłkę, to człowiek był szczęśliwy. Później pojawiły się Gale, potem Molteny, Mikasy. Dzisiaj młody zawodnik przychodzi na trening i ma wszystko. Wtedy człowiek cieszył się z jednej porządnej piłki. Ale każda epoka ma swoje rzeczy.
Twój ojciec przez wiele lat zajmował się też trenowaniem?
Najpierw prowadził chłopaków, później przez długi czas dziewczyny. To trwało chyba do końca lat 90. albo początku 2000 roku. Zdarzały się sytuacje, kiedy nie mógł jechać na mecz i prosił mnie, żebym pojechał z zespołem. Nie miałem wtedy żadnych formalnych uprawnień trenerskich, więc oficjalnie kapitan drużyny zgłaszała ustawienie, ale praktycznie siedziałem na ławce i pomagałem. To też było fajne doświadczenie.
Mikołaj Hajnsz: Powrót do Gostynia i kilka siatkarskich żyć
W Gubinie ostatecznie zostałeś dwa lata. Co było później?
Wróciłem do Gostynia. Tutaj znowu wszedłem w siatkówkę. Byli między innymi Adam Radojewski, Łukasz „Malin” Gościański, Maciej „Krzyżol” Krzyżaniak, Michał „Para” Kaczmarek, później dochodzili kolejni młodsi chłopacy. Grało się w III lidze.
Pamiętam TSW Zielona Góra. To była ekipa trochę starszych zawodników. My mówiliśmy na nich „dziadki”, ale dzisiaj patrzę i oni pewnie byli wtedy w naszym obecnym wieku. Czasami rozgrywki wyglądały inaczej niż dziś. Przyjeżdżała drużyna, grało się jeden mecz rano, później tego samego dnia jeszcze rewanż. Było sporo fajnego grania.
I w pewnym momencie w Gostyniu powstał drugi klub siatkarski?
Tak. Z tego, co pamiętam, Kania Gostyń nie chciała wtedy zgłosić naszej drużyny do rozgrywek. Ojciec powiedział mniej więcej: jeżeli chcecie grać, jest grupa ludzi, to zrobimy coś swojego. Poszedł do pani Marioli Adamkiewicz, która prowadziła wtedy bardzo znany w Gostyniu sklep sportowy Olimpic. I powstał Olimpic Gostyń.
Nie pamiętam już dokładnie wszystkich szczegółów, czy głównym tematem były pieniądze, nazwa czy jeszcze coś innego. Trzeba byłoby zapytać ojca. Wiem, że chcieliśmy po prostu dalej grać.
Jak wyglądał ten zespół?
Trenowaliśmy chyba dwa razy w tygodniu w zawodówce na Pożegowie. Był ze mną Maciej Krzyżaniak, Tomek Poznański i inni chłopacy. Skład trochę się zmieniał, ktoś przychodził, ktoś odchodził. I zrobiła się ciekawa sytuacja, bo przez pewien czas w III lidze były dwie drużyny z Gostynia. Olimpic i Kania.
Czyli mieliście normalne derby miasta, jaki kilka lat później Kania i Szewa?
Trzecioligowe derby Gostynia. Po drugiej stronie była Kania prowadzona przez Darka Smektałę. Darek przez lata prowadził tych chłopaków od młodszych kategorii. Grał tam między innymi Michał Wujek.
Z tego, co pamiętam, Kania te derby wygrywała. Była wtedy trochę mocniejsza. Ale patrząc dzisiaj, sam fakt, że w Gostyniu mieliśmy dwie męskie drużyny siatkarskie na takim poziomie, jest ciekawy.
Olimpic funkcjonował chyba dwa czy trzy lata. Później wszystko się naturalnie rozeszło. Część chłopaków przestała grać, ojciec już chyba nie chciał tego dalej ciągnąć. To nie był klub z wielkimi strukturami. Po prostu grupa ludzi chciała grać i stworzyła sobie taką możliwość.
Później znowu wróciłeś do Kani?
Tak, później grałem znowu w Gostyniu. Był też okres Łagronu. Łagron został sponsorem i drużyna występowała jako Łagron Kania Gostyń. Pamiętam, że na początku pojawiło się sporo obietnic. Nie chodziło nam nawet o pieniądze dla zawodników. Nikt nie oczekiwał, że będzie zarabiał na siatkówce. Miały być stroje, dresy, buty, sprzęt. Ostatecznie dostaliśmy chyba głównie koszulki z nazwą sponsora.
Pamiętam nawet taki mecz, kiedy wzięliśmy plastry i zakleiliśmy napis Łagron na koszulkach. Trochę w ramach protestu.
Czy w ogóle w tamtej siatkówce były jakieś pieniądze dla zawodników?
Ja nigdy na siatkówce nie zarobiłem. Nigdy. Grało się dlatego, że człowiek chciał. Bywało, że w sobotę pracowałem do trzynastej u Jana Czerwińskiego. Kończyłem pracę, wsiadałem do swojego samochodu, zabierałem chłopaków i jechaliśmy na mecz do Poznania. Nikt nie mówił: dajcie mi pieniądze za paliwo, zapłaćcie mi za grę. Tak wyglądała ta siatkówka.
Jedyny okres, kiedy miałem coś zapewnione przez klub, to Gubin. Miałem opłacony internat i wyżywienie. Ale żeby ktoś płacił mi za granie? Nigdy.
Po lidze było też sporo grania amatorskiego
Tak. Bardzo fajny okres to Leszczyńska Liga Amatorska. Tam naprawdę było dużo zespołów i przez kilka sezonów dużo graliśmy. Kilka razy zdobyliśmy mistrzostwo. Kilka razy dostałem nagrodę MVP całych rozgrywek, byłem też wybierany najlepszym rozgrywającym.
Tylko zawsze podkreślam, że w siatkówce indywidualna nagroda jest trochę umowna. Bez kolegów nic nie zrobisz. Ktoś musi dobrze przyjąć, ktoś wystawić, ktoś skończyć. Możesz być najlepszym rozgrywającym świata, ale jak nie masz z kim grać, to nic z tego.
Pamiętam też sezon, w którym o mistrzostwie zadecydowały chyba dwa małe punkty. Cały sezon i na koniec dwa punkty różnicy.
Takie amatorskie rozgrywki zabierały chyba jednak sporo czasu?
Całą niedzielę. Mecz miałeś teoretycznie na przykład o dwunastej. Przyjeżdżałeś wcześniej, poprzednie mecze się przeciągały i wychodziłeś na boisko o czternastej. Zanim wróciłeś do domu, dzień był praktycznie skończony.
Jak człowiek jest młodszy, to mu to nie przeszkadza. Później pojawia się rodzina, dzieci, praca i zaczynasz patrzeć trochę inaczej. To też miało wpływ na to, że niektórym z czasem zaczynało brakować chęci.
A Ty po latach jeszcze raz wróciłeś do ligowej siatkówki?
Tomek Poznański postanowił reaktywować męską drużynę Kaniasiatki. Miałem wtedy chyba 37 lat. Zaczęli wracać chłopacy, którzy wcześniej grali, dołączyli młodsi. Kuba Kilmański, Julek Adamkiewicz, Kuba Kaźmierski, Szymon Poświatowski i inni.
Na początku trenerem był Tomek Migdalski, później coraz mocniej zajmował się drużyną Tomek Poznański. Pograłem z nimi chyba dwa sezony. Później już odpuściłem. W kolejnym okresie drużyna grała między innymi baraże o 2 ligę, ale ja już wtedy nie występowałem.
Do dzisiaj jednak siatkówka całkowicie nie zniknęła. Spotykamy się raz w tygodniu w zawodówce i gramy. Raz przyjdzie piętnaście osób, innym razem dziesięć, czasami osiem. Jak komu pasuje.
Siatkówka plażowa była dla Ciebie również ważna?
Nie. Hala zdecydowanie bardziej. Na plaży trochę grałem. Pamiętam początki turniejów w Cichowie. Jeździłem między innymi z Maciejem Krzyżaniakiem. Były turnieje dwójek, trójek, kiedyś nawet jakieś nocne granie. Fajna zabawa, ale nigdy się w tym specjalnie nie zakochałem. Hala to hala.
Ciekawie natomiast patrzeć, jak później zawodnicy z naszego środowiska rozwijali się dalej. Dominik Poznański, syn Tomka, był piąty na mistrzostwach świata U19 w siatkówce plażowej. Marcin Ernastowicz gra teraz we Włoszech. Artur Ratajczak przez wiele lat grał i nadal gra na wysokim poziomie. Było kilku naprawdę dobrych chłopaków.
Kręgle, Jan Czerwiński i Hydraulik Blues
Wspomniałeś na początku również o kręglach. Kiedy one pojawiły się u Ciebie już nie jako zabawa z dzieciństwa, tylko coś bardziej poważnego?
Dużo później niż siatkówka. Tak naprawdę zaczęło się, kiedy pracowałem u śp. Jana Czerwińskiego. Jan pewnego dnia powiedział: w sobotę zamykamy sklep, żadnych usług, bierzcie stroje sportowe i idziemy na kręgielnię.
Ojciec powiedział mi wtedy coś, czego do dzisiaj nie zapomniałem: „oddaj maksymalnie 50 rzutów i ani jednego więcej”. Posłuchałem. Jan z synem Michałem oddali chyba po 200. Ja następnego dnia czułem nogę, ale normalnie funkcjonowałem. Jan chyba przez kilka dni miał problem z chodzeniem.
Kto pierwszy raz idzie na kręgle albo wraca po długiej przerwie, ten wie, że następnego dnia można odkryć mięśnie, o których człowiek wcześniej nie wiedział.
I od jednego wyjścia zaczęło się regularne granie?
Jan stwierdził, że będziemy trenować. Spotykaliśmy się raz w tygodniu. On opłacał kręgielnię i tak człowiek powoli się wciągał. Później przyszła Gostyńska Liga Kręglarska i kolejne zawody.
Powstała też drużyna Hydraulik Blues, która istnieje do dzisiaj.
Skąd taka nazwa?
To jest dobre. Jan prowadził firmę hydrauliczną, więc „Hydraulik” jest jasny. A „Blues” wziął się trochę od Arka Szulca. Arek Szulc to zresztą postać w gostyńskim sporcie bardzo dobrze znana, szczególnie ludziom trochę starszego pokolenia. Grał w piłkę, siatkówkę, jeździł z nami na różne turnieje. Człowiek orkiestra. Do tego całe życie blues, Dżem, gitara, muzyka.
Jan z Arkiem byli dobrymi kumplami. Połączyło się jedno z drugim i powstał Hydraulik Blues. Nazwa trochę żartobliwa, ale została na lata. Jan niestety już nie żyje. Minęło już kilka lat, ale drużyna dalej gra pod tą samą nazwą. Dla mnie to też jest jakiś sposób, żeby o nim pamiętać. To właśnie on tak naprawdę wciągnął mnie w kręgle.
Wspomniałeś o Arku Szulcu. Wygląda na to, że przewijał się przez sporą część lokalnego sportu.
Zdecydowanie. Jak zapytasz starszych piłkarzy czy siatkarzy z Gostynia o Arka Szulca, to większość będzie go znała. Był związany z Cichowem, grał w piłkę, w siatkówkę. Zawsze dużo humoru, zawsze coś się działo.
Pamiętam wyjazdy na turnieje siatkówki plażowej. Jeździliśmy wtedy busem Arka. Zbierała się ekipa i jechaliśmy. Z nim właściwie zawsze było wesoło. Takich ludzi lokalny sport miał kiedyś sporo. Nie musieli grać w reprezentacji Polski, żeby przez kilkadziesiąt lat być częścią różnych drużyn, turniejów i całego środowiska. Arek jest właśnie taką postacią.
Kiedy kręgle zaczęły wychodzić poza samą ligę w Gostyniu?
Dość szybko. Pamiętam pierwsze zawody poza Gostyniem, chyba w Tucholi. Później coraz więcej wyjazdów. Najbardziej wciągnęły mnie Turnieje Miast. W jednym takim turnieju potrafi wystartować ponad sto osób. Każdy gra na swój wynik, ale trzy najlepsze rezultaty zawodników z danego miasta liczą się też do klasyfikacji drużynowej. Czyli z jednej strony rywalizujesz indywidualnie, a z drugiej grasz dla Gostynia.
Kilka razy udało mi się taki turniej wygrać. W klasyfikacjach całego cyklu też zdarzało mi się być wysoko. W czasach pandemii byłem chyba drugi w klasyfikacji generalnej, tylko ostatni turniej się nie odbył i sezon zakończył się trochę dziwnie.
A który sukces cenisz najbardziej?
Indywidualne mistrzostwo Polski w 2023 roku w Sierakowie. To już zostaje. Sieraków zawsze mi odpowiadał. Stara kręgielnia, lane tory. Bardzo lubiłem tam grać. Najpierw były eliminacje. Startowało około stu czy nawet więcej osób. Po eliminacjach byłem chyba pierwszy albo drugi. Później przyjechaliśmy na finał i udało się wygrać.
Mam medal, dyplom, oficjalny tytuł mistrza Polski i tego już nikt mi nie odbierze. Trzeba oczywiście zaznaczyć, że była to rywalizacja amatorska. Zawodnicy występujący na najwyższym poziomie ligowym nie mogli wówczas w niej startować. Ale kategoria była oficjalna i udało mi się ją wygrać.
Mam chyba również wicemistrzostwo Polski w grze drużynowej z Krzyśkiem Stachowiakiem i Kubą Klimańskim, tylko musiałbym sprawdzić dokładnie dyplom i rok. Było też kilka wygranych lig w Gostyniu i Turniejów Miast. Trochę tych rzeczy się zebrało.
Siatkówka i kręgle to chyba dwa zupełnie inne rodzaje rywalizacji?
Zupełnie. W siatkówce bez kolegów nie istniejesz. Możesz dostać pięć nagród MVP, ale ktoś musi przyjąć piłkę, ktoś musi dobrze zagrać, ktoś skończyć akcję.
W kręglach, jeśli grasz indywidualnie, jesteś sam. Dobry rzut jest twój. Zły rzut też jest twój. Nie możesz powiedzieć, że kolega źle przyjął albo wystawił. I chyba między innymi dlatego te dwie dyscypliny są dla mnie ciekawe.
𝗞𝗿ę𝗴𝗹𝗲 𝗱𝗮ł𝘆 𝘁𝗲ż 𝗺𝗼ż𝗹𝗶𝘄𝗼ść 𝘄𝘆𝗷𝗮𝘇𝗱ó𝘄 𝘇𝗮𝗴𝗿𝗮𝗻𝗶𝗰𝘇𝗻𝘆𝗰𝗵?
Tak i to bardzo fajnych. Duża zasługa Marka Podymy, który złapał kontakt z Czechami i Słowakami. Pojechaliśmy pierwszy raz chyba osiem lat temu do Czeskiej Trebovej. Później były kolejne turnieje w Czechach i na Słowacji, oni przyjeżdżali też do Polski. Dwa razy taki turniej odbywał się w Gostyniu, później dołączył też Pleszew.
To było typowo amatorskie granie, ale na dobrym poziomie. Czesi i Słowacy mają bardzo mocno rozwinięte kręglarstwo. U nich do eliminacji potrafi przystępować kilkadziesiąt drużyn.
Byliśmy też w Žarnovicy na Słowacji. Tam kręgielnia znajduje się przy stadionie żużlowym związanym z Martinem Vaculikiem. Akurat podczas naszego pobytu odbywały się zawody żużlowe, był Vaculik, był też Ales Dryml. Fajne połączenie dwóch różnych światów sportowych.
Dzisiaj nadal grasz ligowo?
Od jakiegoś czasu gram także w Superlidze. Z Kubą Klimańskim dostaliśmy propozycję, żeby dołączyć i spróbować. Gra sportowa jest już trochę inna niż typowa liga amatorska. Grasz 120 rzutów, pełne i zbierane, trzeba też więcej trenować.
Póki zdrowie pozwala, cały czas mnie to bawi. Ostatnio trochę przeszkadzają mi kolana, więc muszę się nimi zająć, ale sportowo czuję się dobrze. Nie umiem po prostu nic nie robić.
Patrząc z dzisiejszej perspektywy na cały ten okres, chyba szczególnie zmieniły się warunki, w których młodzi ludzie uprawiają sport?
Ogromnie. My jechaliśmy Nysą pięć godzin na mecz, siedząc na ławeczkach wyjętych ze szkoły. Cieszyłeś się z dobrej piłki. Jak był jakiś porządny sprzęt, to był luksus. Dzisiaj dzieci mają świetne hale, buty, stroje, wszystko jest dostępne. Rodzice wożą je na treningi, są turnieje, obozy. To jest oczywiście bardzo dobre.
Nie ma sensu mówić, że kiedyś było lepiej tylko dlatego, że było trudniej. Było inaczej. My też korzystalibyśmy z tego wszystkiego, gdybyśmy mieli taką możliwość.
Basen i kolejne góry
Wspomniałeś, że nie potrafisz nic nie robić. Kręgle i siatkówka to jeszcze nie wszystko?
Bardzo lubię pływać. Staram się chodzić na basen trzy albo cztery razy w tygodniu. Mam swój rytm. Pływam zwykle 50 albo 60 długości. Przy sześćdziesięciu wychodzi półtora kilometra. Staram się utrzymywać tempo mniej więcej jednej długości na 30 sekund.
Mam tak, że jak już coś robię, to muszę mieć jakiś swój cel. Nie umiem wejść do basenu, przepłynąć pięciu długości i wyjść. Muszę sobie zrobić jakiś plan.
Ostatnio pojawiły się też góry.
I to mnie coraz bardziej wciąga. Korona Gór Polski. Mam obecnie 24 z 28 szczytów.
Skąd w ogóle taki pomysł?
Z telewizji. Naprawdę. Oglądałem program „Korona Gór Polski” z Martą Manowską. Jeden odcinek, drugi i stwierdziłem, że fajnie byłoby coś takiego zrobić. Ona pokazywała nie tylko samą górę, ale też okolicę, historię miejsc.
Pojechaliśmy później rodzinnie do Świdnicy. Tam jest przepiękny Kościół Pokoju. Jak człowiek wchodzi do środka, trudno uwierzyć, że to wszystko jest z drewna. Później Wielka Sowa i od tego właściwie zaczęła się moja Korona.
Pierwszy szczyt zaliczyłem 2 czerwca 2024 roku. Nie ścigam się z czasem. Mam swoją książeczkę, jadę, przybijam pieczątkę, robię zdjęcie. Ma być przyjemność.
Czyli zostały cztery?
Tak. Radziejowa, Wysoka, Turbacz i Czupel. Radziejową i Wysoką można zrobić właściwie podczas jednego wyjazdu.
Czupel miałem zrobić przy okazji Skrzycznego, ale góry szybko przypomniały mi, że plan planem, a pogoda robi swoje. Na dole było chyba ponad 30 stopni. Potworny upał. Wszedłem na Skrzyczne cały mokry od potu, odbiłem pieczątkę, kupiłem sobie piwo bezalkoholowe i nagle przyszła burza.
Za chwilę grad. Taki, że praktycznie nie było jak schodzić. Na szczęście później udało się zjechać wyciągiem. Następnego dnia miał być Czupel, ale do południa lało i nic z tego nie wyszło. Takie są góry.
Niedawno był też wyjazd w Tatry
Tak. Byłem z Piotrkiem Mendyką i Przemkiem Fechnerem. Najpierw Babia Góra. Całą drogę samochodem padało, później całe wejście praktycznie również w deszczu. Peleryny, mgła, widoczność zerowa.
Następnego dnia Rysy od strony słowackiej. Zaczynaliśmy około 5.30 rano. Jak szliśmy do góry, spotkaliśmy już ludzi, którzy schodzili. Zaczynali chyba około drugiej w nocy. Wyżej było naprawdę zimno. Skały zmrożone, śliskie.
Później pogoda zaczęła się poprawiać i ruszyło mnóstwo ludzi. Przy łańcuchach zrobiła się taka kolejka, że niektórzy czekali chyba godzinę. A później przy schodzeniu wyszło słońce i zrobiło się bardzo przyjemnie. Jednego dnia widzisz zdjęcia ludzi na Rysach w krótkich spodenkach, następnego masz zmrożone skały. To też uczy pokory.
Masz firmę, rodzinę, trójkę dzieci, cały czas kręgle, trochę siatkówki, basen, góry. Jak znajdujesz na to czas?
Jak sobie wszystko poukładasz, to się da. Żona czasami się na mnie złości, że ciągle mnie nie ma, ale zawsze akceptowała moje sportowe pasje. Mam swoją firmę w Lesznie, codziennie dojeżdżam, mamy trójkę dzieci. Ale człowiek jest przyzwyczajony do tego od całego życia. Kiedyś, jak jechałem na ligę do Leszna, zabierałem córki ze sobą.
Najstarsza jest już na studiach, druga poszła do liceum i też już nie gra. Najmłodsza ma dziewięć lat i jeszcze jest aktywna sportowo. Próbuje się to wszystko jakoś łączyć.
Przez tyle lat gry pewnie nie obyło się też bez kontuzji?
Nie obyło. Najwięcej problemów miałem z kostkami. Siatkówka może się wydawać sportem, w którym nie ma bezpośredniego kontaktu z przeciwnikiem, ale wystarczy wyskok do bloku czy ataku i źle stanąć po lądowaniu. Czasami ktoś przejdzie nogą pod siatką, spadasz na jego stopę i kostka momentalnie ucieka. Miałem z tym przez lata naprawdę sporo problemów. Do tego teraz doszły jeszcze kolana. Tyle lat grania jednak gdzieś w organizmie zostaje.
Myślisz czasem, że kiedyś po prostu przestaniesz?
Nie wiem, czy potrafiłbym. Oczywiście organizm coraz częściej przypomina, że ma się trochę więcej lat niż kiedyś. Tu kolano, tam coś zaboli, przez lata było też sporo problemów z kostkami. Ale jeżeli człowiek od dziecka jest związany ze sportem, to trudno nagle usiąść i nic nie robić.
Siatkówka była pierwsza, później doszły kręgle, teraz są jeszcze basen i góry. Jedno się trochę kończy, pojawia się coś następnego. Chyba po prostu tak już mam. Nie umiem nic nie robić, a sport, w takiej czy innej formie, pewnie już zawsze będzie częścią mojego życia.
Dziękuję za rozmowę.
Prośba o wsparcie strony
Galeria zdjęć























