Dzisiaj urodziny obchodzi Andrzej Juskowiak, najbardziej znany piłkarz urodzony w Gostyniu i wychowanek Kani Gostyń. W latach 90. chyba każdy sympatyk piłki nożnej w Polsce kojarzył Kanię właśnie za sprawą pana Andrzeja.

W ten szary listopadowy dzień chciałbym jednak przenieść się w trochę cieplejsze, letnie klimaty i wrócić na stadion przy Sportowej w Gostyniu. Do Turniejów Dzikich Drużyn. Przypuszczam, że podobne turnieje rozgrywano również w innych miejscowościach naszego powiatu, ale z autopsji znam tylko te gostyńskie. Pierwszą osobą, która przychodzi mi na myśl, gdy o nich myślę, jest trener Andrzej Rogala.
Turnieje najczęściej rozgrywano na bocznym boisku gostyńskiego stadionu. Z garażu starego budynku wynosiliśmy skrzynki oranżady. Każda drużyna miała jakiś swój przydział. Najpierw jednak trzeba było zgłosić zespół. Robiło się to w restauracji Leśna/Podleśna, choć my najczęściej zanosiliśmy skład bezpośrednio do pana trenera. Dziadek Bartłomieja Ruty, były piłkarz Kani Andrzej Wiliński, był chyba jego sąsiadem, więc wiedzieliśmy, gdzie mieszka.
Pierwszy turniej, który dobrze pamiętam, odbył się w 1994 roku podczas mistrzostw świata w USA. Z tej okazji każda drużyna otrzymała nazwę jednego z uczestników mundialu. Ekipie stworzonej w zdecydowanej większości z chłopaków z Gawron przypadły Stany Zjednoczone. Jednego dnia rozgrywaliśmy mecze grupowe. Jednym z naszych rywali była Rosja, czyli drużyna z osiedla Wojska Polskiego. Dopiero niedawno, rozmawiając z Bartkiem Krajką, dowiedziałem się, że właśnie wtedy grał po drugiej stronie.
Gawrony, czyli USA, zostały natomiast wzmocnione przez Zbigniewa Witkowskiego. Chyba trochę niespodziewanie wygraliśmy grupę i awansowaliśmy do finału, który rozegrano już innego dnia na części głównej płyty stadionu. Byłem dwa lata młodszy od większości chłopaków, więc grałem raczej ogony, ale kilka minut w finale również dostałem. Naszym przeciwnikiem była Szwajcaria, czyli osiedle Mostowa. Chłopaki z Mostowej nie pozostawili nam większych złudzeń i wygrali chyba 4:0. W tamtej drużynie grali między innymi Sebastian Fechner, Wojciech Kaczmarek i Krzysztof Kąkolewicz.
Opiekunem naszego zespołu był pan Andrzej Polowczyk. Jeśli dobrze pamiętam, oprócz Zibiego grali także Łukasz Chlebowski, Marcin Szafraniak, Radek Kowalik, Sławek Polowczyk, Michał Cypryan, Karol Polaszek, Witek Kowalik i Łukasz Kołodziejczak. Na pewno kogoś pominąłem. Pamiętam za to nagrody. Drużyna dostała piłki, a każdy z nas jakąś kasetę magnetofonową. Mnie przypadła kaseta zespołu metalowego, na którego słuchanie zdecydowanie nie byłem wtedy gotowy.
Kilka lat do przodu. Rok 1998. Dziwnym trafem Gawrony wystawiły wtedy niezbyt mocny skład i drużynowo wielkiego sukcesu nie było. Ten turniej zapamiętałem jednak z innego powodu. Nastrzelałem chyba z 15 bramek w kilku meczach, a nagrodą dla króla strzelców była piłka. W tamtych czasach naprawdę fajna nagroda.
Nie wiem, czy Robert Norkiewicz jeszcze to pamięta, ale przed ostatnią serią spotkań wydawało się, że sprawa najlepszego strzelca jest już rozstrzygnięta. Nic z tych rzeczy. W ostatnim meczu grały ze sobą dwa zespoły z Pożegowa i doszło do typowej ustawki. Nora strzelił chyba z osiem bramek i zgarnął króla strzelców. A ja od pana Andrzeja Rogali dostałem nagrodę pocieszenia w postaci… siatki bananów. I też fajnie.
Żeby już nie zanudzać, jeszcze tylko kilka zdań o turnieju, który Gawrony w końcu wygrały. Rok 2002. Obsada może nie była wtedy najmocniejsza, ale nam bardzo zależało, żeby wreszcie wygrać. Mateusz Gorynia został nawet specjalnie dowieziony na turniej z Dębca, gdzie był akurat pod namiotem. Paweł Matuszak jako jedyny miał auto, starego Forda Sierrę i prawo jazdy. Ciągle trzeba było tam dolewać wody do chłodnicy.
Łatwo nie było. Ostatecznie po rzutach karnych wygraliśmy z drużyną Tomka Majchrzaka, a drużyna nosiła nazwę Urugwaj. Wzmianka z turnieju pojawiła się nawet w ówczesnej Telewizji Gostyńskiej i podano skład: Paweł Matuszak, Mateusz Gorynia, Michał Jankowiak, Adrian Michalak, Maciej Kaczmarek, Marcin Gajewczyk, Krzysztof Wajszczak, Marcin Kaliszan, Mirosław Prętkowski… i znowu pewnie o kimś zapomniałem.
Turnieje Dzikich Drużyn nie kończyły się jednak wraz z wakacjami. Były też zimowe, rozgrywane podczas ferii. Dla nas był to jeden z ważniejszych, jeśli nie najważniejszy punkt całych dwóch tygodni wolnego. Turnieje odbywały się oczywiście w hali Szkoły Podstawowej nr 2, wtedy właściwie jedynej hali w Gostyniu, gdzie można było coś takiego zorganizować.
W poniedziałek grały klasy czwarte, we wtorek piąte i tak dalej. Mieliśmy nawet własne koszulki. Były czarne, a dziadek Mateusza Goryni naszył nam na nich numery. Z tej racji drużyna nazywała się Czarne Asy (Krzychu Wajszczak, Mateusz Gorynia, Tomek Wujek, Michał Wujek, Mirek Prętkowski).
Asy nigdy zimowego turnieju nie wygrały, ale często kończyły na podium. Wygrywała najczęściej „trójka”, czyli Biegacz, Uszol, Bob, Kant i spółka. „Jedynka” była wtedy bardziej siatkarska, więc „siatkarzyki” miały marne szanse w meczach z chłopakami trenującymi na co dzień piłkę w Kani Gostyń.
Sam właśnie z racji siatkówki nigdy w piłkarskiej Kani nie grałem. Na jednym z letnich Turniejów Dzikich Drużyn trener Jerzy Bajer zaprosił mnie na treningi. Byłem na kilku. Mikołaj Kaczmarek do dziś czasami wspomina, jak podczas jednego z wewnętrznych turniejów Kani stworzyliśmy całkiem mocny duet napastników. Kakoj, tylko pamiętaj. Ja byłem wtedy Romario, Ty Bebeto.
Patrząc z perspektywy czasu, gdzieś tam pewnie było mnie stać na grę w pierwszym składzie trampkarzy czy juniorów. Na seniorską piłkę zabrakłoby zapewne motoryki. Technicznie było w miarę przyzwoicie. Jednak poziom niżej niż Biegacz czy Bob.
Myślę za to, że Mateusz Gorynia miał zdecydowanie większe możliwości, żeby solidnie pograć w piłkę. No ale graliśmy w siatkówkę. Trochę dużo prywaty dzisiaj wyszło, ale taki już charakter tych wspomnień.
A wracając do człowieka, od którego zacząłem: wszystkiego najlepszego dla Andrzeja Juskowiaka. Może w niedalekiej przyszłości doczekamy się kolejnego zawodnika z naszego regionu, który zagra w reprezentacji Polski.



